LVVN-minister Jaimi van Essen hoeft zich absoluut niet te vervelen. Sinds zijn aantreden wordt hij overstelpt met notities, rapporten en adviezen. Recentelijk publiceerde Adam Bakker zijn notitie ‘Stikstof zonder causaliteit’, gevolgd door het rapport ‘De Nederlandse stikstofcrisis, van verwarring naar verbinding’ van hoofdauteurs Gerard Ros, Wouter de Heij en Wim de Vries. Ook Stichting Samenleving Landbouw en Natuur (SLN) laat zich niet onbetuigd met haar essay ‘Van Stikstof naar Systeemfout’.
Het essay stelt dat de huidige manier waarop we stikstof beoordelen (met rekenmodellen en vaste grenswaarden, de zogenoemde KDW’s) een onjuist of eenzijdig beeld geeft. Dit komt doordat deze methodes onvoldoende rekening houden met onzekerheden in de berekeningen, specifieke situaties op een bepaalde plek in de natuur en hoe de natuur zich door de tijd heen op een natuurlijke manier ontwikkelt en aanpast.
Hoofdauteur Martin Warmerdam adviseert om de stikstofaanpak te veranderen:
- Kijk naar de échte natuur. Beoordeel de natuur op basis van wat je in de praktijk meet en ziet gebeuren, in plaats van alleen af te gaan op theorieën en berekeningen.
- Gebruik modellen als hulpmiddel, niet als wet. Gebruik de computerberekeningen alleen ter ondersteuning, en maak er geen keiharde juridische grens van waaraan elk besluit moet worden getoetst.
Om dit in de praktijk te brengen, stelt Warmerdam een nieuw meetinstrument voor: de ‘Stikstof-Gevoeligheids-Indicator’ (SGI). Deze methode kijkt niet blind naar de hoeveelheid stikstof die neerdaalt, maar koppelt dit aan hoe de lokale natuur er daadwerkelijk bij ligt en of de natuur in staat is om zelf te herstellen. Met deze nieuwe, flexibelere aanpak sluiten de wetenschap, de échte staat van de natuur en wetgeving beter op elkaar aan.
N.B. Wellicht is het een idee dat de schrijvers van deze rapporten binnenkort samen aan tafel de landbouwminister uitnodigen?
