Na de stikstof gate dient zich in een tweede affaire van enorme proporties aan: de waterkwaliteit gate. Adam Bakker, Statenlid Overijssel Vooruit, bezocht het Waterkwaliteitsportaal en schrok hoe verstrekkend het ontbreken van kwalitatief en empirisch onderzoek binnen de Kaderrichtlijn Water doorwerkt in dwingende maatregelen. Drukfactoren vanuit de natuur en riool overstorten met medicijn-, drugs- en hormoonresten worden buiten beschouwing gelaten. Opnieuw wordt de landbouw als hoofdschuldige aangewezen.
Bakker: “Zonder meting kan geen vaststelling plaatsvinden. Zonder vaststelling kan geen conclusie worden getrokken. En zonder conclusie kan geen afdwingbaar oordeel worden gegeven. Modellen, aannames en classificaties kunnen bijdragen aan de interpretatie van gegevens, maar zij kunnen de afwezigheid van feitelijke vaststellingen niet compenseren. Indien dat onderscheid niet wordt bewaakt, verandert het model van een instrument dat de werkelijkheid beschrijft in een mechanisme dat besluiten genereert zonder voldoende empirische basis. De vraag is niet langer uitsluitend hoe het gesteld is met de waterkwaliteit, maar in toenemende mate wat het model daarover zegt en op welke grondslag dat oordeel berust.”
“Meten we nog, of zijn we vooral gaan aannemen?”, vraagt Bakker zich af.
