Wie met de 69-jarige Harry ten Have aan tafel gaat, treft een landschapsinrichter aan die van geen stoppen wil weten. Ten Have kan bogen op tientallen jaren ervaring in ontwikkelplannen, waarbij honderden plattelandslocaties een nieuwe bestemming kregen, klaar voor een bestendige toekomst.
We leggen Ten Have, in het dagelijks leven actief als procesregisseur bij VORMO, een zestal stellingen voor over de toekomst van ons landschap, het platteland en haar bewoners. Waarom levert verandering weerstand op? Hoe slagen we erin te ontsnappen uit een model dat puur op economie en financieel rendement is gebaseerd? Ten Have: “Het is onterecht dat de pijlen primair op boeren zijn gericht. Verandering vraagt iets van ons allemaal: boeren, burgers én overheid.”
Ten Have plaatst de huidige spanningen in een historisch perspectief: “Een model dat tientallen jaren op maximalisatie van landbouwproductie is gericht, kan onmogelijk binnen enkele jaren transformeren naar een maatschappij, waarin ook minder tastbare waarden als landschap, zorg en recreatiemogelijkheden worden gewaardeerd. Zo’n omslag in denken vergt tijd, misschien wel een generatie.”
Bovenal benadrukt Ten Have de relevantie van de locatie als uitgangspunt van wat toekomstbestendig is: “Kijk op een afstand naar je bedrijf op het platteland, weg uit het dagelijkse ritme, en vraag je vervolgens af: ‘Welke bedrijfsvorm past het beste bij deze omgeving en mijn vaardigheden?’”
In het AAN TAFEL! gesprek reikt ten Have diverse handvatten aan om de gewenste transitie te versnellen. Gemeenten spelen hierbij een grotere rol dan ze nu invullen. Ten Have: “Het begint met een open houding, waarin degene die een plan indient zich ook daadwerkelijk gehoord voelt. Veel boeren en plattelandsbewoners schrikken af van de ambtelijke molen waarin ze verzeild raken. De gesloten houding van veel gemeenten, met een veelvoud van loketten met tegenstrijdige belangen, creëert een ultiem speelveld voor dure consultants. Niet zelden stroomt hierdoor de positieve energie uit het plan.”
Ten Have: “Een herschikking van het landelijk gebied vergt moed van haar bewoners én de overheid. Het vergezicht is veelbelovend: alles valt op zijn plek.”
