In ‘Good Cop – Bad Cop’ gaat het om de dynamiek tussen twee personages die met totaal verschillende methoden hetzelfde doel proberen te bereiken. De bad cop is agressief, intimiderend, onredelijk en creëert een sfeer van angst en wanhoop. De good cop presenteert zich als de redelijke bondgenoot, toont empathie en suggereert de ‘uitdager’ te beschermen, mits deze meewerkt.
De agro- en foodsector is een good cop en bad cop tegelijk. De consument en de politiek zijn ‘uitdagers’ die we tot verantwoorde voedselkeuzes en wetgeving proberen te verleiden.
Wat werkt het beste? Uitgaan van optimisme en positiviteit: de kracht om als good cop miljoenen consumenten te voeden met voldoende, veilig en gezond eten (voedselzekerheid, ratio)?
Of dienen we gebruik te maken van negativiteit (emotie): de angst voor sterk stijgende voedselprijzen, misoogsten en voedselschaarste? Slecht nieuws trekt meer aandacht (en fondsen), aangezien burgers zich willen beschermen tegen dreigend onheil.
Het gros van de land- en tuinbouwcommunicatie, gericht op burgers en beleidsmakers, is geënt op positiviteit. Nobel en verantwoord, absoluut, maar voor werkelijke impact en draagvlak moeten voedselmakers er niet voor terugdeinzen tegelijkertijd ook een bad cop te zijn.
Activistische, ‘goede doelen’ organisaties passen de ‘bad cop’ techniek al tientallen jaren succesvol toe, resulterend in volle ‘oorlogskassen’ en permanente zichtbaarheid in de publieke media. Hiermee sturen ze de beeldvorming, en daarmee de wet- en regelgeving, uitermate effectief.
Wanneer wisselt de agro- en foodsector haar vriendelijke gezicht af met een angstaanjagende grimas?
Auteur: Wim Groot Koerkamp